Zwavelaars

Afgelopen weekeinde heb ik voor het eerst sinds vele jaren “2001: A Space Odyssey” weer bekeken. Ik ken het verhaal goed uit de boeken van Arthur C. Clarke (er is ook een 2010 boek en film, een 2061-boek en een afsluitend 3001-boek). De film was in mijn herinnering al vrij traag maar nu heb ik hele stukken op fast-forward bekeken. De 40 jaar sinds 1968 hebben de film geen goed gedaan. Natuurlijk, het is een sterk verhaal en de special effects zijn nog steeds goed te genieten. Intussen hebben latere films als Terminator, Alien, Star Trek en Star Wars kijkers echter danig “verpest” met supersnelle aktie en spectaculaire effecten.

Mijn grootste bezwaar tegen de film is toch wel het slot. In het boek wordt veel duidelijker gemaakt wat er met David Bowman gebeurd nadat hij “in” de monoliet komt. Dat deel maakt voor mij het verhaal zo interessant. Een beetje een thema zoals dat ook veel later in “Contact” van Carl Sagan gebruikt is.

Hoe dan ook, “2001” is een monumentale film die, helaas, wel snel oud geworden is.

Zwavelaars wenst al zijn lezers een gezond en voorspoedig 2010!

Sinds een paar maanden zijn de liften op mijn werk vernieuwd. Dit is vooral zichtbaar door de nieuwe knoppen en displays binnen en buiten de liftcabine. Zo kun je nu ook buiten zien op welke etage de twee liften zich bevinden in dit gebouw van 5 verdiepingen.

Opmerkelijk is het om te zien dat als je op 4 staat en de lift van 5 of 3 moet komen, je al direkt na het drukken van de knop de bel hoort die aangeeft dat de lift er is, terwijl het dan nog 10 seconden duurt voordat de deur werkelijk opengaat. Voorheen ging de bel pas bij het opengaan van de deuren.

Waarschijnlijk een staaltje psycholgie om de mensen het gevoel te geven dat de liften sneller geworden zijn.

Zwavelaars is vandaag 8 jaar oud geworden.

Belasting heffen op het hebben van een internet aansluiting om ervoor te zorgen dat kranten zich kunnen vernieuwen? Lijkt wat op de heffing op lege DVD's/CD's en harde schijven om de tegenvallende verkoop van CD's/DVD's te bekostigen.

Allemaal pleisters plakken.
De wereld is continue aan het veranderen.

Zo hebben de platenbazen veel te lang (en nog steeds) gewacht met het aanbieden van goede mogelijkheden die passen bij deze tijd. Waarom via internet geen muziek aanbieden voor een redelijke prijs die je overal op je eigen muziek-speler kan zetten? Geen rare DRM-zaken die ervoor kunnen zorgen dat ik mijn muziek kwijt ben als ik een andere speler koop. Prima om te betalen voor muziek zodat de makers daar een eerlijk bedrag voor krijgen. Zo is iTunes een goed voorbeeld van nieuw denken, zeker nu deze ook (tegen een hoger tarief) DRM-vrije muziek aanbiedt. Iets dergelijks hadden de platenmaatschappijen natuurlijk zelf moeten bedenken en maken. Nu vaart Apple er wel bij.

Denk na over nieuwe businessmodellen die aansluiten bij wat de mensen willen. Dan is geld te verdienen. Niet stug en star vast blijven houden aan modellen die niet meer van deze tijd zijn. Geld vragen om ervoor te zorgen dat de oude media in stand blijven? Nee, laat ze zorgen dat ze zelf inspelen op de nieuwe trends van internet en e-books. Zorg dat mensen daarvoor een redelijk bedrag willen betalen of maak gebruik van de reclame op je sites en de e-spelers. Lukt het bepaalde kranten niet om daar iets op te vinden? Jammer. Voor goede journalisten zal altijd werk blijven in een informatiemaatschappij. Daar is werk voor iemand die de stortvloed van informatie kan filteren en helpen duiden. Net als bij elk andere bedrijfstak moeten de kranten zelf creatief zijn en die kranten die dat niet lukken zullen verdwijnen. Zo is het leven.

Dingen veranderen. Er zijn geen mensen meer in onze maatschappij die straatlampen aansteken als het donker is. Er zijn vrijwel geen telefonistes meer die al onze telefoongesprekken tot stand brengen. De direct-klaar fotografie van Polaroid is er ook niet meer omdat men niet tijdig inspeelde op de digitale camera.

Wellicht dat kranten ook in deze categorie gaan vallen.

Raar, als ik nu zo'n zwarte, wat oudere, Suzuki Swift zie rijden dan ben ik toch op mijn hoede.

Tijdens ons verblijf in Ubud, hebben we een avond gegeten in Cafe Lotus. Dit restaurant aan de hoofdstraat ligt pal voor de Saraswati-tempel waar regelmatig dansvoorstellingen gegeven worden. Bij een eerder bezoek, jaren geleden, bleek dat het hier goed toeven was.

Aan een tafel naast ons, zat een Nederlands gezin. De Gooise-R was zeer aanwezig. Dat bleek geen toeval. Toen de moeder namelijk aan het meisje vroeg of ze wist wat het kengetal was van hun telefoon, bleek dat 035 te zijn; Hilversum.

De moeder maakte tweemaal de opmerking tegen de kinderen dat ze “zo fijn op wereldreis waren” en “dat ze nu in het beste restaurant van Ubud aten”. De laatste opmerking is twijfelachtig omdat in de vijf-sterren resorts in en rond Ubud de kwaliteit echt wat hoger ligt, maar goed.

De kinderen kregen ook te horen dat “hoewel het eten misschien wat anders smaakte dan thuis, ze het toch maar moesten proberen”. Dat deden de kinderen keurig. Het meisje liet een aantal keren horen dat “de lasagne heerlijk was”. Het jongetje was stiller. Hij zat gewoon lekker te eten. Zo te zien leek hij meer op zijn vader. Die was vooral bezig met fotograferen van de dansgroep. Hìj was niet op wereldreis maar gewoon op vakantie.

Ergens in oost-Bali waren er zoveel libelles te zien dat ik onze chauffeur vroeg hoe men die in het Bahasa Indonesia noemde. Dat bleek Capung te zijn (uitspraak: tja-poeng).

Een week later, bij een ander hotel, waren er ook weer veel libelles te zien. Toen ik tegen iemand van het restaurant zei dat er veel “capung” waren, viel zijn mond open van verbazing. Dat ik Indonesisch sprak! Ik heb hem snel duidelijk gemaakt dat dit, na “terima kassi”, zo ongeveer mijn gehele kennis van de taal is.

Het bestaan van de Partij voor de Dieren in ons parlement, de rechten van de dieren en hoe wij er in Nederland mee om gaan, waren moeilijk uit te leggen aan de bewoners van Bali. Niet verwonderlijk als je bijvoorbeeld hanen die gebruikt worden bij gevechten, overal langs de kant van de weg, onder de felle zon, in kleine manden ziet zitten. Of als je een man op een brommer voorbij ziet komen met in zijn linker hand, vastgepakt aan hun poten, een drietal levende kippen. Om over de varkens, opgerold in kippengaas en zo als compacte pakketjes gestapeld op de laadvloer van een vrachtauto maar te zwijgen.

Als Nederland hebben we in Indonesië de nodige zwarte bladzijden in onze geschiedenis geschreven.

Voor ons vertrek naar Bali heb ik veel gelezen over de geschiedenis van dit eiland. In het begin van de vorige eeuw was Nederland druk doende om de overgebleven koningen op Bali volledig onder hun gezag te brengen. Het werd eufemistisch “de pacificatie van Bali” genoemd. In de praktijk was het een groot bloedbad. De koningen weigerden zich over te geven en liepen, als de Nederlanders bij hun paleizen kwamen, met hun hele familie en hofhouding koel richting de militairen om vervolgens met de kris en andere steekwapens, zelfmoord te plegen.

Een verhaal is mij het meeste bij gebleven. Een koning ging naar buiten met zijn kris, waarvan verteld werd dat deze de aarde zou splijten, zodat in dat ravijn alle vijanden zouden verdwijnen. De koning pakte de kris en stootte hem ferm in de grond maar het ravijn bleef uit. Of hij nu daarna door zijn eigen hand of door de Nederlanders het leven gelaten heeft, weet ik niet meer. Wat ik mij afvroeg was wat die koning voelde op het moment dat hij merkte dat het ravijn niet gevormd werd. Waarschijnlijk had hij heel zijn leven gehoord van de magische krachten van de kris en was hij er compleet zeker van dat het ravijn zou ontstaan. En dan, niets. Geen ravijn. Alles verloren.

Ik lees graag reisverhalen.
Onlangs heb ik Paul Theroux's “Dark Star Safari” gelezen. Theroux weet elke keer weer op een boeiende manier te vertellen over de plekken waar hij is. Altijd informatief en met veel sfeer zodat je zelf staat te popelen om ook daarheen te reizen. Na het lezen van zijn “The Happy Isles of Oceania”, jaren geleden, zag ik mijzelf al in een bootje tussen de eilanden varen. Ondanks alle slechte omstandigheden waar Theroux langskomt, is dat nooit echt een onderwerp. Hij lijkt zelfs te genieten van de slechte bedden en hotelkamers. Heel anders dan de reisboekjes van Dolf de Vries. Zijn “xxxx in een rugzak” staan bol van het geklaag over slechte verbindingen, eten en hotelkamers.

Wat dat betreft hebben we niet zoveel goede reisverhalen schrijvers in Nederland. Natuurlijk is Cees Nooteboom een topper en ook Carolijn Visser weet de juiste toon te vinden. Ook de boeken van Boudewijn Buch zijn het lezen waard.Toch lijkt het genre meer in de Angelsaksische cultuur te zitten. Als ik in mijn boekenkast kijk, zie ik namen als Colin Thubron, Bruce Chatwin en Redmond O'Hanlon.
Misschien is inderdaad wel de kern dat een schrijver nooit veel over zijn eigen problemen moet vertellen maar zich op moet stellen als waarnemer die zijn omgeving in perspectief weet te plaatsen.

Tijdens onze vakantie op Bali, kwamen we in Kuta wat verkopers tegen die ons wilden interesseren voor het kopen van een vakantiehuis. Nu zijn we dat niet van plan en als het al zo zou zijn, zouden we dat niet via een straatverkoper regelen. Maar één van hen drukte ons een soort kraslot in handen met het opschrift “Try your luck!! Match any three to WIN”. Door symbolen open te krassen kon je zien wat je prijs zou zijn, die je natuurlijk alleen maar kon incasseren NA het bezoeken van een presentatie. De vier prijzen waren $100, een “luxe vakantie”, $250 in kortingsbonnen en een digitale videocamera.

Natuurlijk waren er voorwaarden; In totaal 12. Daarvan was voorwaarde “c.” wel heel bijzonder. Je mag namelijk alleen maar meedoen aan deze aktie als je de volgende burgelijke staat hebt:

c. Married, living together or single

Vast ritueel bij de pomp;

“Kan ik u interesseren voor onze weekaanbieding?”
Nee, dank u.

“Heeft u interesse voor de Ferrari/James Bond sleutelhanger/auto/video?”
Nee, dank u.

“Wilt u het bonnetje?”
Nee, dank u.

Ik ben geen roker.
Dat is niet helemaal waar, maar die twee sigaren per maand die ik rook tellen voor mijn gevoel niet mee.

Ik blijf het bizar vinden wat er allemaal gaande is in de horeca. Ik vind het heerlijk dat er in restaurants niet meer gerookt mag worden en de tafel naast je niet stevig aan het paffen slaat op het moment dat jij nog lekker zit te eten. Daar is het volgens mij een grote verbetering.

Zoals ik het begrepen heb, is de gezondheid van het horeca personeel de belangrijkste reden van het rookverbod en dan is het toch niet uit te leggen dat in een kleine kroeg, waar de eigenaar het enige personeelslid is, niet gerookt mag worden als de eigenaar dat wil. Oneerlijke concurrentie, zegt de Minister van een Kabinet die de regels voor het bedrijfsleven wil verminderen.

Laat hij dan eens beginnen om deze kleine kroegen zelf de keus te geven hoe ze met roken om willen gaan. Als dat dan ook goed herkenbaar op de deur van de kroeg komt te staan weet iedereen hoe de vork in de steel zit en of hij naar binnen wil gaan of niet.

In februari komt dit voor de rechter. Ben benieuwd.

Het kan raar lopen.

Het feit dat je 's morgens over de kat struikelt en dat je daardoor een paar minuten later in je auto zit kan tot gevolg hebben dat je dodelijk verongelukt.

Of juist niet.

Het feit dat één van je ouders deze keer wel (of juist niet) met een vriend(in) mee ging naar een feestje kan verzoorzaakt hebben dat je ouders elkaar ontmoet hebben en dat jij er nu bent. Mijn vader, die in WO-II de laatste jaren te werkgesteld was in Hamburg, was tijdens een luchtalarm wat later dan normaal om “de veiligste schuilkelder” uit de omgeving in te kunnen. De schuilkelder waar hij altijd heenging. Nu was hij vol en moest hij een andere opzoeken. De eerste kreeg en voltreffer en er waren geen overlevenden.

Het leven is één groot casino. Of het balletje nu op rood, zwart of groen komt heeft invloed op het verloop erna. We zijn wat de toekomst betreft blind en moeten zonder hulpmiddelen langzaam, tastend, onze weg vinden en soms struikel je dan over een kat...

Ik wens alle bezoekers aan Zwavelaars een gezond 2009!

Economie is te belangrijk om het aan beleggers over te laten.

Het gebruik van teleportatie werd bekend door de TV-serie Star Trek. Hier werden Kirk en zijn mensen vanuit de Enterprise naar de planeten gestraald. Dit was eigenlijk een truuk van de makers om het maken van uitstapjes op planeten te versnellen omdat anders vaak weer een extra pendelraket nodig was.

Het is de vraag of het ooit werkelijkheid wordt. Door mechanismen als het onzekerheidspricipe van Heisenberg (hoewel de serie daar een intrigerende compensator voor heeft) en de gigantische hoeveelheid informatie waar het om gaat, ligt dit op zijn minst nog een heel stuk in de toekomst. Inmiddels is het wel mogelijk gebleken om in het laboratorium een foton over een meter te teleporteren.

Wat zou er gebeuren als het echt mogelijk was om mensen in een flits naar een willekeurig andere plek op Aarde te teleporteren? Natuurlijk zou het leger hier eerst volledig bezit van nemen en de techniek geheim proberen te houden. Fantastisch immers, om een James Bond even snel naar de juiste plek te sturen waar hij zijn werk kan doen. Waarschijnlijk zou het in eerste instantie niet mogelijk zijn om, zonder de juiste apparatuur ter plekke, iemand weer terug te stralen zodat Bond zelf zijn weg terug zou moeten vinden...

Op den duur zal de techniek ook buiten het leger gebruikt gaan worden. Het gaat tenslotte om concepten uit de natuurkunde en die zijn voor iedereen te bestuderen en de kosten van elk stuk techniek gaat uiteindelijk omlaag zodat het steeds meer onder bereik van iedereen komt.

Uiteindelijk zullen er wel speciale plekken komen (teleport stations) waar iedereen heen gaat om, tegen betaling, naar zijn bestemming gestraald te worden. Vliegtuigen, boten, treinen en auto's worden zo op den duur overbodig voor grote afstanden.

De politie zal er niet zo blij mee zijn want het arresteren van een voortvluchtige misdadiger zal een stuk lastiger worden maar waarschijnlijk is er dan wel een wet die iedereen verplicht om een chip te implementeren bij de geboorte...

Voorlopig hoeven we ons hier niet druk over te maken.

Fortis:Here today. Where tomorrow?

Afgelopen zondag was er bij ons een “straat BBQ”. Een mooie gelegenheid voor ons om de andere mensen in onze straat te ontmoeten. Natuurlijk hadden we in de afgelopen zes maanden dat wij er nu wonen met vooral met de meer direkte buren kennisgemaakt. De meerderheid kenden we echter alleen van gezicht of helemaal niet.
Het was gelukkig droog en de opkomst was groot. Niet alleen bestaande bewoners maar ook de mensen van wie wij het huis gekocht hadden, waren aanwezig. Ook twee gezinnen die nèt een huis gekocht hadden maar er nog niet wonen waren aanwezig. We hebben een hele leuke avond gehad en kunnen blij zijn met onze straatgenoten.

Zaterdag, na thuiskomst van een feestje, zaten we nog even te zappen en zagen zo de laatste 10 minuten van een soort zombie film met o.a. Dennis Hopper. Ook in deze film (was wel een soort parodie) was het weer als vanouds; Hoewel de zombies traag en wat stram lopen en de “levende” mensen hard wegrennen, weten de zombies toch altijd deze vluchtenden te verschalken.

De zomer lijkt nu echt voorbij. Vanmorgen, op het tijdstip dat mijn wekker gaat, was het nog vrij donker. Natuurlijk ook omdat het bewolkt was en regende. In allerlei bomen en struiken in de tuin zijn de besjes bijna rijp. Tekenen van de natuur dat het zoetjes aan weer uit is met de pret en we ons moeten gaan opmaken voor de herfst en winter.

Ik hoop op nog een paar mooie weken voor die herfst en winter losbarst.

In de archieven van Zwavelaars is te zien dat het inmiddels ruim 7 jaar geleden is dat dit weblog gestart is. Daarmee is het waarschijnlijk zoetjes aan tot de oudste nog bestaande en actieve (hoewel dat soms wat hapert) weblogs in Nederland gaan behoren. Natuurlijk met andere die hards als Verbaljam maar niet meer met een Bieslog (die met een herbezinning bezig is).

In het begin was het vooral om het fenomeen webloggen te onderzoeken en te ervaren. Hierbij helpt het als je het altijd leuk gevonden hebt om “verhaaltjes” te schrijven. Dat laatste bleef maar stond regelmatig onder druk van gebeurtenissen in het dagelijkse leven. Dan heeft Zwavelaars even geen prioriteit. Bij mij zal er dan ook niet snel een crisis zijn die ik op Zwavelaars breed zal uitspinnen: “Wat is de zin van webloggen?”, “Kan ik het nog wel opbrengen?” en meer van dergelijke uitingen die bij webloggers van het eerste uur te vinden zijn.

Hoe lang ik nog door zal gaan? Geen idee. Voorlopig denk ik er niet aan om een “rm -rf” op Zwavelaars los te laten.

Gisteren bij de notaris geweest. Het huis in Poortugaal is nu niet meer van mij. Voordat ik naar de notaris ging heb ik nog even mijn naambordje er afgehaald en een laatste rondje gemaakt. Een leeg huis. Niet meer mijn huis. Geen “thuis”.

Het is goed geweest.

In de auto naar de notaris, kwam het bekende citaat van Charles Dickens in mij op; Zijn “A Tale of Two Cities” begint met “It was the best of times, it was the worst of times.” en dat past wel bij de tijd die ik in Poortugaal gewoond heb. Prachtige tijden vanaf de verhuizing in 2002 en ellende vanaf half 2005 (en eigenlijk al wat eerder).

Ik ben natuurlijk blij dat het huis verkocht is. Het is een afsluiting van toch een mooie periode terwijl er al een nieuwe mooie periode begonnen is.

Ik hoop wel dat deze periode veel en veel langer mag duren.