Zwavelaars

Als Nederland hebben we in Indonesië de nodige zwarte bladzijden in onze geschiedenis geschreven.

Voor ons vertrek naar Bali heb ik veel gelezen over de geschiedenis van dit eiland. In het begin van de vorige eeuw was Nederland druk doende om de overgebleven koningen op Bali volledig onder hun gezag te brengen. Het werd eufemistisch “de pacificatie van Bali” genoemd. In de praktijk was het een groot bloedbad. De koningen weigerden zich over te geven en liepen, als de Nederlanders bij hun paleizen kwamen, met hun hele familie en hofhouding koel richting de militairen om vervolgens met de kris en andere steekwapens, zelfmoord te plegen.

Een verhaal is mij het meeste bij gebleven. Een koning ging naar buiten met zijn kris, waarvan verteld werd dat deze de aarde zou splijten, zodat in dat ravijn alle vijanden zouden verdwijnen. De koning pakte de kris en stootte hem ferm in de grond maar het ravijn bleef uit. Of hij nu daarna door zijn eigen hand of door de Nederlanders het leven gelaten heeft, weet ik niet meer. Wat ik mij afvroeg was wat die koning voelde op het moment dat hij merkte dat het ravijn niet gevormd werd. Waarschijnlijk had hij heel zijn leven gehoord van de magische krachten van de kris en was hij er compleet zeker van dat het ravijn zou ontstaan. En dan, niets. Geen ravijn. Alles verloren.