Zwavelaars

In het afgelopen jaar geen enkel bericht maar toch is Zwavelaars afgelopen vrijdag 11 jaar geworden.

Vandaag is Zwavelaars 10 jaar oud geworden. Zoals te zien is, is in het afgelopen jaar welgeteld één bericht geplaatst. Is Zwavelaars daarmee dood?

Wellicht, maar dit weblog zal altijd blijven bestaan, al is het maar voor mijzelf als archief en overzicht van wat er in 10 jaar allemaal is gebeurd.

De eerste haven die we op onze Baltische-cruise aandeden was Warnemünde. Een kleine bad- en havenplaats met het grootste strand van Duitsland. Voor cruiseschepen met veel Amerikanen aan boord een interessante stop omdat het “maar” drie uur van Berlijn ligt. Wij hebben een paar uur in Warnemünde rondgekeken en besloten toen naar het nabijgelegen Rostock te gaan. Op een plein aldaar lunchten we. We zagen daar een bijzonder tafereel dat deed denken aan iets dat we ooit in Parijs hebben meegemaakt.

Toen we aan kwamen lopen zat er al een man van circa 30 met donker halflang haar, gekleed in een korte leren jas, zwarte gestreepte broek, kleine zonnebril met metalen montuur en zwarte handschoenen. Hij leek zo op een mode bewuste biker. Hij rookte sigaretten en had een groot glas bier en een Red Bull voor zich en zat naar het plein te kijken. Enige tijd erna kwam een man van circa 40 op het terras zitten. Een paar tafels van de ander maar wel zodanig dat hij deze kon zien. Hij had een flinke bruine, haarbos met krullend haar en was gekleed in jeans en een lichtbruin leren jack met daaronder een T-shirt. Opvallend was dat hij een rode haarband droeg wat hem op een oude hippie deed lijken. Ook hij keek naar het plein. Niet lang erna leek de biker af te rekenen. Dit deed hij met een flinke stapel biljetten. Hij liep weg. De hippie bleef zitten en kijken.

Vijftien minuten later kwam de biker weer terug en ging vlakbij zijn oude plek zitten; Wederom in het zicht van de hippie. Hij bestelde opnieuw een bier en een Red Bull en ging rokend en drinkend naar het plein kijken. Ongeveer tien minuten later stond de hippie op en ging bij de biker zitten zonder zichtbaar of hoorbaar met hem te communiceren. Ze kenden elkaar blijkbaar maar waarom gingen ze nu pas en op deze manier bij elkaar zitten? Waarom spraken ze niet openlijk met elkaar? Waarom keken ze allebei zo strak naar het plein? Soms leek het erop dat de biker achter zijn hand iets tegen de hippie zei. Onze lunch liep ten einde en we liepen weg, langs het mysterieuze stel.

In onze fantasie kwamen de meest bijzondere verklaringen naar boven. Twee leden van de onderwereld, die bezig waren een overval voor te bereiden? Aan het plein lag namelijk een bank. De maffia, die de horeca rond het plein “bescherming” bood? Een drugstransactie? We zullen het waarschijnlijk nooit weten. Of misschien zien we binnenkort toch een bericht in het nieuws met iets als: “Vandaag is in het noord-Duitse Rostock een brutale roofoverval gepleegd op een bank”.

Zwavelaars is vandaag 9 geworden!

Onlangs een tweedaags congres bezocht met alleen mijn iPad als notitieblok. Ik had voor dat doel een aantal apps bekeken. Een tweetal leken mij heel praktisch: NoteBooks en CourseNotes. Ook SmartNote leek zo zijn goede kanten te hebben terwijl Pages of DocsToGo ook bruikbaar zijn maar die heb ik nog even voor dit doel niet gebruikt. Dat doe ik later nog een keer. Allemaal hebben ze hun voor en nadelen maar uiteindelijk lijkt CourseNotes mij toch het handigste op de voet gevolgd door Notebooks. In CourseNotes zijn notities en tekeningen / schetsjes eenvoudig te maken en worden voorzien van datum/tijd. Dat geeft goed overzicht. Ook zijn er import en export mogelijkheden en kun je taken toevoegen. 

Smartnote heeft voor mij als grootste nadeel dat hij alleen in portret stand werkt, waardoor het virtuele toetsenbord kleiner is dan in landschap-stand. Verder zijn de mogelijkheden voor het mengen van tekst en tekeningen goed maar wat onhandig in gebruik. Misschien gewenning. Ik zal hem nog wat kansen geven. Notebooks heeft net te weinig functionaliteit maar is wel goed om verschillende notities per onderwerp bij elkaar te houden en ook goed bruikbaar voor andere zaken en zal hem daarvoor zeker blijven gebruiken. Bij beide mis ik trouwens wel bullets / nummering...

Al met al zal ik CourseNotes vaker gaan gebruiken bij maken van notities tijdens cursussen, congressen en seminars. Notebooks werkt goed voor het maken van eerste opzetjes, uitwerken van ideeën en het maken van wat krabbels waarbij het goed mogelijk is om losse notities toch op onderwerp te groeperen. Iets wat met het standaard notes programma niet kan.

Sinds enige weken heb ik een iPad en hij bevalt mij uitstekend. Beter dan ik verwacht had. Ik had verwacht dat het vooral een grote iPhone zou zijn waarmee het browsen comfortabeler gaat. Dat is het ook wel maar er is meer. Dat komt vooral door het slim gebruik maken van het grotere scherm. Allerlei apps (waaronder de standaard email client) gebruiken het linkerdeel van het scherm voor overzicht en dat werkt uitstekend. Ook de nieuwe iPad app van IMDb is zo een feest om mee te werken. En wat te denken van de WolframAlfa app? Nu is het een geweldig bruikbare tool.

Ook het lezen van boeken via of iBook of de Amazon Kindle app gaat prima! Het lezen van boeken met Adobe DRM is trouwens mogelijk door deze met een klein Python-script te verwijderen. Dat gaat snel en probleemloos. Zo kun je de e-boeken die je bij Selexyz of Bol gekocht heb toch in iBook (en de meeste andere e-lezers) laden en lezen.
 
Voor het tikken en browsen is hij handiger dan een iPhone en het is daarmee een goed alternatief voor een netbook. De iPad is wat ik gehoopt had dat de Nokia 770 zou zijn maar die had een nog te klein scherm om dat volledig waar te maken.
 
Ik heb de wifi-versie maar kan via MyWi op mijn iPhone (die de 3G verbinding daarvan beschikbaar stelt al wifi hotspot) overal toch werken als dat nodig mocht zijn. Scheelt de meerprijs van de echte 3G-versie en ook de extra kosten van een data abonnement.

Al eens eerder heb ik over C verteld. Afgelopen week heeft ze voor de eerste keer een berichtje op mijn VoiceMail achtergelaten. Vroeger deed ze dat niet maar na eerder aandringen van mij had ze klaarblijkelijk ervoor gekozen om het toch maar eens te proberen toen ik de telefoon even niet op kon nemen. Toen ik haar wat later sprak begon ze uitvoerig over dat rare VoiceMail te vertellen en het zou C niet zijn als ze daar niet een eigen uitspraak voor had. VoiceMail noemt ze voosmail.

Ongeveer 20 jaar geleden was het nog opmerkelijk als je een auto met buitenlands kenteken in Nederland zag rijden. Nu zijn overal kentekens met PL, H, D en B te zien. De grenzen in Europa zijn echt aan het verdwijnen.

Door een update van o.a. PHP en MySQL bij mijn hoster, waren er de nodige problemen met Zwavelaars. Door een direkt aansluitende vakantie op Lanzarote, kon ik er niet gelijk wat aan doen.

Inmiddels, na wat werkzaamheden, lijkt alles weer onder controle...

De afgelopen weken is er op de radio een reclame te beluisteren van IT Staffing. Je hoort dan iemand helemaal opgaan in het fotograferen van iets, totdat het geheugenkaartje van de camera vol zit. Hierna verteld een stem dat deze enthousiaste hobbyfotograaf ook een systeembeheerder is die via IT-Staffing is in te huren. (Te beluisteren op de site onder “Radiocommercials” de “Hobbyfotograaf met volle kaart”.)

Ik zal een systeembeheerder die de (zeg) 1GB van zijn camera niet kan beheren, klaarblijkelijk geen idee heeft van storage management, zeker niet verantwoordelijk maken voor de vele tientallen TB's van een gemiddeld bedrijf.

Afgelopen weekeinde heb ik voor het eerst sinds vele jaren “2001: A Space Odyssey” weer bekeken. Ik ken het verhaal goed uit de boeken van Arthur C. Clarke (er is ook een 2010 boek en film, een 2061-boek en een afsluitend 3001-boek). De film was in mijn herinnering al vrij traag maar nu heb ik hele stukken op fast-forward bekeken. De 40 jaar sinds 1968 hebben de film geen goed gedaan. Natuurlijk, het is een sterk verhaal en de special effects zijn nog steeds goed te genieten. Intussen hebben latere films als Terminator, Alien, Star Trek en Star Wars kijkers echter danig “verpest” met supersnelle aktie en spectaculaire effecten.

Mijn grootste bezwaar tegen de film is toch wel het slot. In het boek wordt veel duidelijker gemaakt wat er met David Bowman gebeurd nadat hij “in” de monoliet komt. Dat deel maakt voor mij het verhaal zo interessant. Een beetje een thema zoals dat ook veel later in “Contact” van Carl Sagan gebruikt is.

Hoe dan ook, “2001” is een monumentale film die, helaas, wel snel oud geworden is.

Zwavelaars wenst al zijn lezers een gezond en voorspoedig 2010!

Sinds een paar maanden zijn de liften op mijn werk vernieuwd. Dit is vooral zichtbaar door de nieuwe knoppen en displays binnen en buiten de liftcabine. Zo kun je nu ook buiten zien op welke etage de twee liften zich bevinden in dit gebouw van 5 verdiepingen.

Opmerkelijk is het om te zien dat als je op 4 staat en de lift van 5 of 3 moet komen, je al direkt na het drukken van de knop de bel hoort die aangeeft dat de lift er is, terwijl het dan nog 10 seconden duurt voordat de deur werkelijk opengaat. Voorheen ging de bel pas bij het opengaan van de deuren.

Waarschijnlijk een staaltje psycholgie om de mensen het gevoel te geven dat de liften sneller geworden zijn.

Zwavelaars is vandaag 8 jaar oud geworden.

Belasting heffen op het hebben van een internet aansluiting om ervoor te zorgen dat kranten zich kunnen vernieuwen? Lijkt wat op de heffing op lege DVD's/CD's en harde schijven om de tegenvallende verkoop van CD's/DVD's te bekostigen.

Allemaal pleisters plakken.
De wereld is continue aan het veranderen.

Zo hebben de platenbazen veel te lang (en nog steeds) gewacht met het aanbieden van goede mogelijkheden die passen bij deze tijd. Waarom via internet geen muziek aanbieden voor een redelijke prijs die je overal op je eigen muziek-speler kan zetten? Geen rare DRM-zaken die ervoor kunnen zorgen dat ik mijn muziek kwijt ben als ik een andere speler koop. Prima om te betalen voor muziek zodat de makers daar een eerlijk bedrag voor krijgen. Zo is iTunes een goed voorbeeld van nieuw denken, zeker nu deze ook (tegen een hoger tarief) DRM-vrije muziek aanbiedt. Iets dergelijks hadden de platenmaatschappijen natuurlijk zelf moeten bedenken en maken. Nu vaart Apple er wel bij.

Denk na over nieuwe businessmodellen die aansluiten bij wat de mensen willen. Dan is geld te verdienen. Niet stug en star vast blijven houden aan modellen die niet meer van deze tijd zijn. Geld vragen om ervoor te zorgen dat de oude media in stand blijven? Nee, laat ze zorgen dat ze zelf inspelen op de nieuwe trends van internet en e-books. Zorg dat mensen daarvoor een redelijk bedrag willen betalen of maak gebruik van de reclame op je sites en de e-spelers. Lukt het bepaalde kranten niet om daar iets op te vinden? Jammer. Voor goede journalisten zal altijd werk blijven in een informatiemaatschappij. Daar is werk voor iemand die de stortvloed van informatie kan filteren en helpen duiden. Net als bij elk andere bedrijfstak moeten de kranten zelf creatief zijn en die kranten die dat niet lukken zullen verdwijnen. Zo is het leven.

Dingen veranderen. Er zijn geen mensen meer in onze maatschappij die straatlampen aansteken als het donker is. Er zijn vrijwel geen telefonistes meer die al onze telefoongesprekken tot stand brengen. De direct-klaar fotografie van Polaroid is er ook niet meer omdat men niet tijdig inspeelde op de digitale camera.

Wellicht dat kranten ook in deze categorie gaan vallen.

Raar, als ik nu zo'n zwarte, wat oudere, Suzuki Swift zie rijden dan ben ik toch op mijn hoede.

Tijdens ons verblijf in Ubud, hebben we een avond gegeten in Cafe Lotus. Dit restaurant aan de hoofdstraat ligt pal voor de Saraswati-tempel waar regelmatig dansvoorstellingen gegeven worden. Bij een eerder bezoek, jaren geleden, bleek dat het hier goed toeven was.

Aan een tafel naast ons, zat een Nederlands gezin. De Gooise-R was zeer aanwezig. Dat bleek geen toeval. Toen de moeder namelijk aan het meisje vroeg of ze wist wat het kengetal was van hun telefoon, bleek dat 035 te zijn; Hilversum.

De moeder maakte tweemaal de opmerking tegen de kinderen dat ze “zo fijn op wereldreis waren” en “dat ze nu in het beste restaurant van Ubud aten”. De laatste opmerking is twijfelachtig omdat in de vijf-sterren resorts in en rond Ubud de kwaliteit echt wat hoger ligt, maar goed.

De kinderen kregen ook te horen dat “hoewel het eten misschien wat anders smaakte dan thuis, ze het toch maar moesten proberen”. Dat deden de kinderen keurig. Het meisje liet een aantal keren horen dat “de lasagne heerlijk was”. Het jongetje was stiller. Hij zat gewoon lekker te eten. Zo te zien leek hij meer op zijn vader. Die was vooral bezig met fotograferen van de dansgroep. Hìj was niet op wereldreis maar gewoon op vakantie.

Ergens in oost-Bali waren er zoveel libelles te zien dat ik onze chauffeur vroeg hoe men die in het Bahasa Indonesia noemde. Dat bleek Capung te zijn (uitspraak: tja-poeng).

Een week later, bij een ander hotel, waren er ook weer veel libelles te zien. Toen ik tegen iemand van het restaurant zei dat er veel “capung” waren, viel zijn mond open van verbazing. Dat ik Indonesisch sprak! Ik heb hem snel duidelijk gemaakt dat dit, na “terima kassi”, zo ongeveer mijn gehele kennis van de taal is.

Het bestaan van de Partij voor de Dieren in ons parlement, de rechten van de dieren en hoe wij er in Nederland mee om gaan, waren moeilijk uit te leggen aan de bewoners van Bali. Niet verwonderlijk als je bijvoorbeeld hanen die gebruikt worden bij gevechten, overal langs de kant van de weg, onder de felle zon, in kleine manden ziet zitten. Of als je een man op een brommer voorbij ziet komen met in zijn linker hand, vastgepakt aan hun poten, een drietal levende kippen. Om over de varkens, opgerold in kippengaas en zo als compacte pakketjes gestapeld op de laadvloer van een vrachtauto maar te zwijgen.

Als Nederland hebben we in Indonesië de nodige zwarte bladzijden in onze geschiedenis geschreven.

Voor ons vertrek naar Bali heb ik veel gelezen over de geschiedenis van dit eiland. In het begin van de vorige eeuw was Nederland druk doende om de overgebleven koningen op Bali volledig onder hun gezag te brengen. Het werd eufemistisch “de pacificatie van Bali” genoemd. In de praktijk was het een groot bloedbad. De koningen weigerden zich over te geven en liepen, als de Nederlanders bij hun paleizen kwamen, met hun hele familie en hofhouding koel richting de militairen om vervolgens met de kris en andere steekwapens, zelfmoord te plegen.

Een verhaal is mij het meeste bij gebleven. Een koning ging naar buiten met zijn kris, waarvan verteld werd dat deze de aarde zou splijten, zodat in dat ravijn alle vijanden zouden verdwijnen. De koning pakte de kris en stootte hem ferm in de grond maar het ravijn bleef uit. Of hij nu daarna door zijn eigen hand of door de Nederlanders het leven gelaten heeft, weet ik niet meer. Wat ik mij afvroeg was wat die koning voelde op het moment dat hij merkte dat het ravijn niet gevormd werd. Waarschijnlijk had hij heel zijn leven gehoord van de magische krachten van de kris en was hij er compleet zeker van dat het ravijn zou ontstaan. En dan, niets. Geen ravijn. Alles verloren.

Ik lees graag reisverhalen.
Onlangs heb ik Paul Theroux's “Dark Star Safari” gelezen. Theroux weet elke keer weer op een boeiende manier te vertellen over de plekken waar hij is. Altijd informatief en met veel sfeer zodat je zelf staat te popelen om ook daarheen te reizen. Na het lezen van zijn “The Happy Isles of Oceania”, jaren geleden, zag ik mijzelf al in een bootje tussen de eilanden varen. Ondanks alle slechte omstandigheden waar Theroux langskomt, is dat nooit echt een onderwerp. Hij lijkt zelfs te genieten van de slechte bedden en hotelkamers. Heel anders dan de reisboekjes van Dolf de Vries. Zijn “xxxx in een rugzak” staan bol van het geklaag over slechte verbindingen, eten en hotelkamers.

Wat dat betreft hebben we niet zoveel goede reisverhalen schrijvers in Nederland. Natuurlijk is Cees Nooteboom een topper en ook Carolijn Visser weet de juiste toon te vinden. Ook de boeken van Boudewijn Buch zijn het lezen waard.Toch lijkt het genre meer in de Angelsaksische cultuur te zitten. Als ik in mijn boekenkast kijk, zie ik namen als Colin Thubron, Bruce Chatwin en Redmond O'Hanlon.
Misschien is inderdaad wel de kern dat een schrijver nooit veel over zijn eigen problemen moet vertellen maar zich op moet stellen als waarnemer die zijn omgeving in perspectief weet te plaatsen.

Tijdens onze vakantie op Bali, kwamen we in Kuta wat verkopers tegen die ons wilden interesseren voor het kopen van een vakantiehuis. Nu zijn we dat niet van plan en als het al zo zou zijn, zouden we dat niet via een straatverkoper regelen. Maar één van hen drukte ons een soort kraslot in handen met het opschrift “Try your luck!! Match any three to WIN”. Door symbolen open te krassen kon je zien wat je prijs zou zijn, die je natuurlijk alleen maar kon incasseren NA het bezoeken van een presentatie. De vier prijzen waren $100, een “luxe vakantie”, $250 in kortingsbonnen en een digitale videocamera.

Natuurlijk waren er voorwaarden; In totaal 12. Daarvan was voorwaarde “c.” wel heel bijzonder. Je mag namelijk alleen maar meedoen aan deze aktie als je de volgende burgelijke staat hebt:

c. Married, living together or single

Vast ritueel bij de pomp;

“Kan ik u interesseren voor onze weekaanbieding?”
Nee, dank u.

“Heeft u interesse voor de Ferrari/James Bond sleutelhanger/auto/video?”
Nee, dank u.

“Wilt u het bonnetje?”
Nee, dank u.

Ik ben geen roker.
Dat is niet helemaal waar, maar die twee sigaren per maand die ik rook tellen voor mijn gevoel niet mee.

Ik blijf het bizar vinden wat er allemaal gaande is in de horeca. Ik vind het heerlijk dat er in restaurants niet meer gerookt mag worden en de tafel naast je niet stevig aan het paffen slaat op het moment dat jij nog lekker zit te eten. Daar is het volgens mij een grote verbetering.

Zoals ik het begrepen heb, is de gezondheid van het horeca personeel de belangrijkste reden van het rookverbod en dan is het toch niet uit te leggen dat in een kleine kroeg, waar de eigenaar het enige personeelslid is, niet gerookt mag worden als de eigenaar dat wil. Oneerlijke concurrentie, zegt de Minister van een Kabinet die de regels voor het bedrijfsleven wil verminderen.

Laat hij dan eens beginnen om deze kleine kroegen zelf de keus te geven hoe ze met roken om willen gaan. Als dat dan ook goed herkenbaar op de deur van de kroeg komt te staan weet iedereen hoe de vork in de steel zit en of hij naar binnen wil gaan of niet.

In februari komt dit voor de rechter. Ben benieuwd.