Zwavelaars

In ben bijna 45 jaar. Ik heb mij nooit bezig gehouden met mijn leeftijd. Mijn verjaardag is gewoon de dag waarop ik ooit geboren ben. Niets meer. Zeker niet de dag waarop ik een jaar ouder wordt. Misschien komt dat wel omdat ik mij nooit veel ouder gevoeld heb dan ergens begin 20.
Door de ziekte van H in december, ben ik toch anders tegen het een en ander gaan aankijken. Bijvoorbeeld dat ik met 45 jaar gemiddeld gesproken nog zo'n 30 jaar te leven heb. Als ik terugkijk op die 45 jaar, dan vraag ik mij af, hoe het zo snel heeft kunnen gaan maar ook wat ik in die tijd gedaan heb. Misschien wel: wat ik in die tijd “bereikt” heb. En dat zou misschien wel meer geweest moeten zijn.
Natuurlijk, ik heb een geweldige vrouw, een prima baan en salaris, een prachtig huis en ik kan i.h.a. “alles” kopen wat ik wil hebben maar dat is zeker niet het ultieme doel. Sinds december weet ik zeker dat het oude cliché een absolute waarheid is: je gezondheid is het belangrijkste. Ik zou er alles voor over hebben als H en ik in goede lichamelijke en geestelijke toestand samen oud konden worden. Of dat nu in een klein flatje op vier hoog is of in een mooi vrijstaand huis, dat doet er helemaal niets toe.
Als je weet dat je normaal gesproken nog zo'n 30 jaar te leven heb, dan wil je wel dat je dat op een goede manier samen invult. Dan ga je ook je werk flink relativeren. Hoe interessant dat werk ook moge zijn. Moet je de pakweg 20 jaar tot je pensioen nog wel bezig blijven met “iets vaags in de ICT”? Of wil je die 40 uur per week op een andere manier vullen?
Met enige regelmaat zie je op de TV mensen die hun goede baan in Nederland of België opgezegd hebben en bijvoorbeeld een hotel zijn begonnen in Parijs of Umbrië danwel olijven zijn gaan telen in Spanje. Een bestaan dat, zeker in het begin, niet makkelijk is maar je bent wel met meer “echte” dingen bezig dan vage problemen oplossen op het grensvlak van de ICT.
De moed om een dergelijke stap te zetten, heb ik echter niet. Ik ben van nature niet iemand die snel een grote stap in zijn leven zet. Daar denk ik eerst een tijd over na. En meestal is het dan niet meer nodig.
Toen H in december in het ziekenhuis lag, konden we samen wel terugkijken op bijvoorbeeld de prachtige vakanties in de vijf jaar dat we bij elkaar zijn. Nu ze weer thuis is en haar gezondheid weer goed is, weet ik het zeker: we gaan er nog meer van genieten. Zolang het kan. Letterlijk. Geniet er nù van, je weet niet wat de toekomst gaat brengen. Als dat geen levens motto is.

Zwavelaars staat sinds vandaag op een nieuwe en snellere server.

De dag na het plaatsen van het vorige bericht heb ik heel de tijd “On the street where you live” lopen neuriën... HELP!

Ongeveer een week geleden, rond Pasen, werd de film My Fair Lady uit 1964, met Audrey Hepburn en Rex Harrison weer eens op TV vertoond. Toevallig zag ik een stukje vanaf het bezoek aan Ascot waar ze kennis maakt met Freddie Eynsford-Hill. En daar dacht ik: “Hij lijkt een beetje op...”. Later zien we Freddie “On the street where you live” zingen en weer, heel soms, dacht ik hem weer te herkennen in een veel latere rol.

Zoeken op IMDB levert bevestiging, Freddie wordt gespeeld door Jeremy Brett, de acteur die ruim 30 jaar later, rond 1993, een paar prachtige Sherlock Holmes vertolkingen neerzet. Hij stierf in 1995.

Aangezien hij al eerder gestopt was, ben ik weer eens gaan kijken of Karel “De Derde Belg” Kiekens weer uit zijn bloggersblock gekomen is en jawel!

Het is soms toch vreemd om te zien hoe mensen dit weblog vinden. Zo zie ik dat iemand via search.yahoo.com met een zoekopdracht “een plaatje of foto van een man die dement is en alles om zich heen anders ziet een plaatje van een ziek uitziend meisje en mensen om haar heen” hier aangeland is. Zwavelaars staat op de vijfde plaats in de lijst met zoekresulaten.

Een collega wees mij op een eenvoudige manier om het landelijke nummer voor “niet dringende” politie hulp te onthouden. 0900-8844 is namelijk ook 0900-TUIG

Of je het nu met deze associatie eens bent of niet, het maakt het wel makkelijker...