Zwavelaars

Het is natuurlijk niet zomaar dat KPN de afgelopen tijd druk bezig is geweest om de snelheid van ADSL te verhogen. Het laden van films via het Breedband-portal is nu voor elke klant mogelijk. Vorige week ben ik het eens gaan proberen. Nadat ik mij ingeschreven had, heb ik mijn laptop (met WiFi) op de TV aangesloten, een film gekozen, ingelogd om vervolgens de foutmelding te krijgen dat ik wel in Nederland moet wonen om van de dienst gebruik te maken...

Op mijn email naar de helpdesk kwam in ongeveer een dag een antwoord.

Beste Aad Dekker,
Wij vinden het vervelend dat je problemen hebt ondervonden bij het bekijken van een film.

De oorzaak voor de door jou ontvangen foutmelding is een storing die de afgelopen dagen heeft plaatsgevonden. De storing is inmiddels verholpen en wij willen je vragen om nogmaals een film te bestellen.

Misschien ben ik wat ouderwets, maar als een helpdesk mij plotseling met “jij” begint aan te spreken, kriebelt het een beetje. Vervolgens geeft het mailtje wat tips over hoe te handelen als het een volgende keer weer niet lukt.

Wat is je gebruikersnaam en wachtwoord? Met deze gegevens kunnen wij de situatie nabootsen en onderzoeken wat de oorzaak van het probleem is.

Wat een goede “security awareness” is KPN iedereen aan het bijbrengen: geef je wachtwoord maar aan de helpdesk. Geen probleem.

Onlangs, met het oog op het aanstaande BBQ-seizoen, kochten we enkele flesjes saus. Het waren drie flesjes van Calvé. Plotseling schoten mij de volgende zinnen te binnen van een hele oude TV-reclame:

Calvé heeft drie nieuwe sauzen voor uw Hollands stukje vlees. Shaslik, Barbecue en Poesta maken van elk maal een feest.

Wie zegt dat reclame niet werkt?

Vanmorgen kon ik nog nèt in de metro richting Rotterdam Centraal springen. Er waren ook nog eens voldoende zitplaatsen beschikbaar. Dat was boffen.

Dacht ik toen.

Ongeveer vijftien minuten later, om 08:15h, kwam de metro piepend tot stilstand in de tunnelbuis op ongeveer 50 meter van station Leuvehaven. Enige minuten later vertelde de bestuurder wat er aan de hand was: er stond een kapotte metro voor ons op station Leuvehaven en daar konden we natuurlijk niet langs. Wachten was het devies.

Om de vijf à tien minuten werd een update gegeven van de situatie. Keurig. Helaas was er geen wijziging van de inhoud van het bericht... Kort daarop ging de ventilatie en de normale verlichting uit en de noodverlichting aan omdat de spanning op de rails uitgezet was. Dit in verband met de problemen van het treinstel voor voor ons. Een kwartier later weer bericht. De monteur is onderweg. “Nog even geduld”. Het was inmiddels half negen geworden.

Een typische Rotterdammer in mijn buurt begon nu, steeds luider, vrolijk commentaar te geven op de situatie. “Waarom laten ze ons er niet uit? Zijn we gegijzeld ofzo? Als ze maar niet denken dat ze voor dit hele zooitje meer dan 10 euro kunnen vragen!” “Jee, mensen, het is maar 50 meter naar het station! Dat kunnen we toch wel lopen? Of is dat te ver voor een RETer?” Enzovoorts.

Vervelend om te zien was wel dat andere metro's ons voorbij reden via het andere spoor. Als ik dus iets later was geweest, had ik hier nu niet stil gestaan en bijna op mijn werk geweest...

Om kwart voor negen, we staan inmiddels een half uur stil, krijgen we van de bestuurder te horen “dat er een monteur aangekomen is. Nog even geduld a.u.b.”

De grappen vliegen door het gangpad. “Ik zal eens vragen waar de koffie blijft!”. Grote hilariteit als de bestuurder omroept dat we “vooral moeten blijven zitten!”. Waar moeten we anders heen!?

De stemming stijgt nogmaals als er omgeroepen wordt dat “de noodverlichting spoedig gaat uitvallen omdat de accu's opraken. Daarom heb ik bevolen om de tunnelverlichting aan te doen”. Zo, zo: “bevolen” nog al liefst. Zo'n 10 minuten later, om 08:55h, kunnen de accu's het inderdaad niet meer trekken en wordt het donker. Flink donker. Er is namelijk geen tunnelverlichting te zien. Nederlanders houden niet van bevelen, blijkt maar weer eens. Het enige licht dat we zien is afkomstig van de LED's van de displays met de bestemming aan de zijkant van de metro. Die gebruiken zeker andere accu's. Gelukkig is de bestemming “Centraal Station” en niet iets korts als “Blaak”. Dat scheelt weer.

“Gelukkig dat mijn oma hier niet is, die heeft claustrofobie!” Zegt iemand.

Om tien over negen horen we dat er mensen komen om ons uit de metro te halen en ons te begeleiden naar het station. Inderdaad zien we kort daarna drie of vier RETers langs de metro lopen. Zo te zien doen ze pogingen om een deur open te krijgen. “Dit is een 3!” zegt er een bij het zien van een deur. Dit is blijkbaar niet goed want men gaat nu andere deur bekijken. Dat zal geen drie geweest zijn want kort daarop gaat hij open. Iedereen staat op, blij om eindelijk weg te kunnen.

“Nee, blijft u maar binnen!” Zegt een “redder”. “Ik hoor net dat we gaan rijden!”

Iedereen loopt weer terug naar zijn zitplaats. Gedurende de volgende 10 minuten horen we veel gesis, gaat de ventilatie aan, uit, aan, uit. Maar blijven we stilstaan. Een constante gedurende deze periode is nog steeds het ontbreken van verlichting.

De bestuurder: “Er is toch meer aan de hand. We gaan toch lopen....”. En jawel, vijf minuten erna, om circa 09:25h, vijf kwartier nadat we stil kwamen te staan, zie ik weer daglicht. Nog een klein kwartier later zit ik op mijn werkplek met een kop koffie.

Toch maar eens vragen hoe ik snel een interne parkeerplek kan krijgen.

Zo gaat'ie goed. Bijna negen uur 's avonds en ik zit nog lekker buiten met m'n laptopje te internetten, terwijl het nog boven de 20C is. Dat mag van mij nog vaker voorkomen deze zomer.

Wederom is mijn ADSL-Basic verbinding de afgelopen dagen, zoals aangekondigd, iets sneller geworden. Downloaden gaat nu effektief met 230kB/s en het uploaden met 43kB/s.

Wat een nieuws op ZDnet:

Een Amerikaanse studie waarvan de resultaten volgende week verschijnen, toont aan dat vele ontwikkelaars vaak hun eigen code hergebruiken. Ze doen dat ook als het gaat om projecten voor een andere firma en er dus mogelijk sprake is van een copyrightschending.

Iedereen die ooit zelf programmeerde valt nu van zijn stoel van verbazing. Hoe is het mogelijk dat er programmeurs zijn die hun eigen code meenemen en hergebruiken?!

Vanaf ongeveer mijn tiende jaar maak ik foto's. Eerst met een goedkope instamatic camera die letterlijk via de Cornflakes gekocht was. Toen mijn ouders in de gaten hadden dat ik het leuk vond, kreeg ik voor mijn verjaardag een Polaroid camera cadeau. Dit was een vrij lompe zwart-wit camera, waarbij de film in een grote rol in de camera gezet moest worden. Na het maken van de foto moest je hem er rustig uit trekken, waarna de ontwikkeling begon. Na een paar minuten wachten kon je de beschermlaag eraf trekken om het resultaat te zien. Daarna met een klein sponsje de foto fixeren en klaar. Een tijdje erna, heb ik (via Wehkamp) mijn eerste spiegelreflex gekocht: een Zenit-E van 199 gulden. Weer een tijd later en na veel sparen, kon ik voor ongeveer 1100 gulden de Minolta SRT-101 kopen met Minolta 50mm/1.7 lens (ik heb hem nog steeds). Wat een wereld van verschil was dat met de Zenit!! De kwaliteit van de lens was vele malen beter en natuurlijk ook de kwaliteit van de camera zelf. Jaren heb ik deze camera gebruikt. Natuurlijk uitgebreid met andere lenzen (28mm, 135mm) en ook een andere body (Minolta XG2 met winder).

Tot ik in 1987 een Blaupunkt CR8010 8mm video camera kocht. Het meeslepen van twee forse camera's werd mij een beetje teveel maar het maken van foto's “erbij” bleef toch leuk. Daarom een kleine Minox GT-E kleinbeeldcamera met bijpassende flitser gekocht, waar (ondanks zijn grootte) uitstekende foto's mee te maken zijn. De video hobby bleef boeien, mede door het zelf kunnen monteren. Vroeger deed ik ook al zoiets met dia-voorstellingen. De mogelijkheden met het monteren via de computer zijn natuurlijk helemaal eindeloos. Het maken van foto's bleef echter toch trekken. Daarom 3 jaar geleden een Sony DSC-P1 gekocht, een prima “snapshot” camera. Vaak dacht ik toch met weemoed terug aan de spiegelreflexen, waar je werkelijk alles kon beïnvloeden, zeker op momenten dat de DSC-P1 met wat minder goede lichtomstandigheden te maken kreeg en het resultaat niet was wat je er van verwachtte.

Sinds kort is er de Nikon D70, na de Canon 300D, de eerste “betaalbare” digitale spiegelreflex. Na het lezen van diverse recensies (o.a. hier, hier, hier, hier, hier, hier en hier) heb ik de knoop doorgehakt en hem (met 18-70mm lens) gekocht. De camera is een droom om mee te werken; Zoals vroeger is alles (indien je wilt) aan te passen maar er zijn ook veel vol- en half automatische standen (en zelfs volledig handmatig). De kwaliteit van de foto's is werkelijk geweldig. Ook bij slechte lichtomstandigheden en zonder flits. (Digitaal) fotograferen is weer leuk. En hoe!