Zwavelaars

Als het niet zo druk is op het werk, kun je altijd nog papieren vliegtuigjes gaan vouwen.

Gezien op een bord voor een huis:

Te koop, wegens verhuizing.

Vandaag was het wat drukker in de metro dan anders op vrijdag. Er waren dan ook maar twee zitplaatsten beschikbaar. Een van die plaatsten werd in beslag genomen door een rugzak die van een jongen van een jaar of 16 was. Hij zat nogal onderuit gezakt en breeduit. Zoals altijd, koos ik de zitplaats met de rugzak. Zonder veel aandringen, pakte de jongen de rugzak van de stoel en maakte plaats. Hij bleef echter nogal breeduit zitten. Bij jongens van die leeftijd is daar een feilloze oplossing voor: druk je been tegen zijn been aan. Ze denken dan vast dat je homo bent en schrikken daar zo van dat ze prompt meer ruimte maken. Ook nu werkte het weer perfect.

Hij zat zijn ontbijt te nuttigen; Een paar boterhammen verpakt in alumuniumfolie. Toen hij klaar was, maakte hij een prop van de folie, hield het nog even in de hand en plakte het toen (met kauwgum?) aan de leuning van de stoel voor zich. Gelukkig moest hij er snel uit, waarbij hij zich geheel volgens de huidige aso-standaard gedroeg: opstaan en niets vragen. Na mijn “O, moet je eruit?!” voegde ik daaraan toe, terwijl ik nog steeds de weg blokkeerde, “Je bent wat vergeten!” wijzend op de prop folie. Hij kon niet anders dan zijn afval oppakken en meenemen; De deuren van de metro waren inmiddels al open. Als blikken konden doden, had ik dit nu niet kunnen schrijven.

Mijn dag is goed begonnen.

De metro blijft een boeiende omgeving om het menselijke gedrag waar te nemen. Neem nu het opstaan van een raamplaats, als er nog iemand naast zit. Als ik dat doe, zeg ik iets als “Pardon, mag ik er even langs?” en alles gaat prima. Tegenwoordig gaat het meestal zonder een dergelijke vraag. De persoon gaat staan en zegt niets en wordt boos als de persoon aan het gangpad niet snel reageert.

Ik maak er een sport van om dergelijke contact gestoorde asocialen te negeren. Ze gaan staan, de metro is aan het remmen en ik reageer niet. Lichtelijk ongeloof maakt zich van de wereldvreemde dwaas meester. De metro stopt. Paniek wordt zichtbaar in het verder meestal domheid uitstralende gezicht. Pogingen starten om zich lang mij te wurmen, hetgeen niet meevalt, aangezien ik met mijn 1.92m niet eenvoudig te passeren ben als ik nog gewoon op de stoel zit. De paniek wordt groter. Meestal zeg ik dan hardop: “O, u wilt er langs!? Waarom zegt u dat dan niet gewoon?” om vervolgens tergend langzaam op te staan.

Heerlijk.

Na vijf maanden is eindelijk iets meer bekend over de herstructurering van de afdeling waar ik werk (zie ook mijn bericht over de corporate zondebok, of dit oudere bericht). Het had veel erger gekund maar zeker ook beter. Inmiddels definitief de knoop doorgehakt en de eerste CV naar een headhunter gestuurd. Zoals ik vanmorgen tegen een collega zei: de herstructurering zorgt ervoor dat ik, tot het moment dit jaar waarop ik vertrek, wat minder oncomfortabel mijn werk kan doen.

Het is natuurlijk vreemd, dat het in de metro, tijdens de spits, niet is toegestaan om je fiets mee te nemen, terwijl het wel is toegestaan om je met een kinderwagen naar binnen te wringen. Een gat in de markt lijkt mij daarom een vouwfiets die ingeklapt niet te onderscheiden is van een kinderwagen, inclusief automatisch opblaasbare pop die hard kan huilen.

Op zomaar een vrijmarkt, in een middelgrote gemeente, bleek dat er een nieuwe plaag ontstaan is. De plaag van de kinderwagens of “buggies” zoals je ze tegenwoordig schijnt te moeten noemen. Dankzij deze kinderwagens is het bijna geen doen meer om normaal in het drukke publiek te lopen. Steeds wordt je bijna omver gereden door een tegemoet komende kinderwagen of moet je langs dubbelgeparkeerde (“Gezellig met de buurvrouw op pad!” ) stilstaande exemplaren manouvreren. Tijdens dit alles worden plannen om een volgende keer zelf ook een kinderwagen mee te nemen en die dan te voorzien van diverse extras die het opzij schuiven of zelfs vernielen van andere “buggies” mogelijk moet maken, steeds concreter.