Zwavelaars

Vanaf ongeveer mijn tiende jaar maak ik foto's. Eerst met een goedkope instamatic camera die letterlijk via de Cornflakes gekocht was. Toen mijn ouders in de gaten hadden dat ik het leuk vond, kreeg ik voor mijn verjaardag een Polaroid camera cadeau. Dit was een vrij lompe zwart-wit camera, waarbij de film in een grote rol in de camera gezet moest worden. Na het maken van de foto moest je hem er rustig uit trekken, waarna de ontwikkeling begon. Na een paar minuten wachten kon je de beschermlaag eraf trekken om het resultaat te zien. Daarna met een klein sponsje de foto fixeren en klaar. Een tijdje erna, heb ik (via Wehkamp) mijn eerste spiegelreflex gekocht: een Zenit-E van 199 gulden. Weer een tijd later en na veel sparen, kon ik voor ongeveer 1100 gulden de Minolta SRT-101 kopen met Minolta 50mm/1.7 lens (ik heb hem nog steeds). Wat een wereld van verschil was dat met de Zenit!! De kwaliteit van de lens was vele malen beter en natuurlijk ook de kwaliteit van de camera zelf. Jaren heb ik deze camera gebruikt. Natuurlijk uitgebreid met andere lenzen (28mm, 135mm) en ook een andere body (Minolta XG2 met winder).

Tot ik in 1987 een Blaupunkt CR8010 8mm video camera kocht. Het meeslepen van twee forse camera's werd mij een beetje teveel maar het maken van foto's “erbij” bleef toch leuk. Daarom een kleine Minox GT-E kleinbeeldcamera met bijpassende flitser gekocht, waar (ondanks zijn grootte) uitstekende foto's mee te maken zijn. De video hobby bleef boeien, mede door het zelf kunnen monteren. Vroeger deed ik ook al zoiets met dia-voorstellingen. De mogelijkheden met het monteren via de computer zijn natuurlijk helemaal eindeloos. Het maken van foto's bleef echter toch trekken. Daarom 3 jaar geleden een Sony DSC-P1 gekocht, een prima “snapshot” camera. Vaak dacht ik toch met weemoed terug aan de spiegelreflexen, waar je werkelijk alles kon beïnvloeden, zeker op momenten dat de DSC-P1 met wat minder goede lichtomstandigheden te maken kreeg en het resultaat niet was wat je er van verwachtte.

Sinds kort is er de Nikon D70, na de Canon 300D, de eerste “betaalbare” digitale spiegelreflex. Na het lezen van diverse recensies (o.a. hier, hier, hier, hier, hier, hier en hier) heb ik de knoop doorgehakt en hem (met 18-70mm lens) gekocht. De camera is een droom om mee te werken; Zoals vroeger is alles (indien je wilt) aan te passen maar er zijn ook veel vol- en half automatische standen (en zelfs volledig handmatig). De kwaliteit van de foto's is werkelijk geweldig. Ook bij slechte lichtomstandigheden en zonder flits. (Digitaal) fotograferen is weer leuk. En hoe!