Zwavelaars

Vanmorgen kon ik nog nčt in de metro richting Rotterdam Centraal springen. Er waren ook nog eens voldoende zitplaatsen beschikbaar. Dat was boffen.

Dacht ik toen.

Ongeveer vijftien minuten later, om 08:15h, kwam de metro piepend tot stilstand in de tunnelbuis op ongeveer 50 meter van station Leuvehaven. Enige minuten later vertelde de bestuurder wat er aan de hand was: er stond een kapotte metro voor ons op station Leuvehaven en daar konden we natuurlijk niet langs. Wachten was het devies.

Om de vijf ŕ tien minuten werd een update gegeven van de situatie. Keurig. Helaas was er geen wijziging van de inhoud van het bericht... Kort daarop ging de ventilatie en de normale verlichting uit en de noodverlichting aan omdat de spanning op de rails uitgezet was. Dit in verband met de problemen van het treinstel voor voor ons. Een kwartier later weer bericht. De monteur is onderweg. “Nog even geduld”. Het was inmiddels half negen geworden.

Een typische Rotterdammer in mijn buurt begon nu, steeds luider, vrolijk commentaar te geven op de situatie. “Waarom laten ze ons er niet uit? Zijn we gegijzeld ofzo? Als ze maar niet denken dat ze voor dit hele zooitje meer dan 10 euro kunnen vragen!” “Jee, mensen, het is maar 50 meter naar het station! Dat kunnen we toch wel lopen? Of is dat te ver voor een RETer?” Enzovoorts.

Vervelend om te zien was wel dat andere metro's ons voorbij reden via het andere spoor. Als ik dus iets later was geweest, had ik hier nu niet stil gestaan en bijna op mijn werk geweest...

Om kwart voor negen, we staan inmiddels een half uur stil, krijgen we van de bestuurder te horen “dat er een monteur aangekomen is. Nog even geduld a.u.b.”

De grappen vliegen door het gangpad. “Ik zal eens vragen waar de koffie blijft!”. Grote hilariteit als de bestuurder omroept dat we “vooral moeten blijven zitten!”. Waar moeten we anders heen!?

De stemming stijgt nogmaals als er omgeroepen wordt dat “de noodverlichting spoedig gaat uitvallen omdat de accu's opraken. Daarom heb ik bevolen om de tunnelverlichting aan te doen”. Zo, zo: “bevolen” nog al liefst. Zo'n 10 minuten later, om 08:55h, kunnen de accu's het inderdaad niet meer trekken en wordt het donker. Flink donker. Er is namelijk geen tunnelverlichting te zien. Nederlanders houden niet van bevelen, blijkt maar weer eens. Het enige licht dat we zien is afkomstig van de LED's van de displays met de bestemming aan de zijkant van de metro. Die gebruiken zeker andere accu's. Gelukkig is de bestemming “Centraal Station” en niet iets korts als “Blaak”. Dat scheelt weer.

“Gelukkig dat mijn oma hier niet is, die heeft claustrofobie!” Zegt iemand.

Om tien over negen horen we dat er mensen komen om ons uit de metro te halen en ons te begeleiden naar het station. Inderdaad zien we kort daarna drie of vier RETers langs de metro lopen. Zo te zien doen ze pogingen om een deur open te krijgen. “Dit is een 3!” zegt er een bij het zien van een deur. Dit is blijkbaar niet goed want men gaat nu andere deur bekijken. Dat zal geen drie geweest zijn want kort daarop gaat hij open. Iedereen staat op, blij om eindelijk weg te kunnen.

“Nee, blijft u maar binnen!” Zegt een “redder”. “Ik hoor net dat we gaan rijden!”

Iedereen loopt weer terug naar zijn zitplaats. Gedurende de volgende 10 minuten horen we veel gesis, gaat de ventilatie aan, uit, aan, uit. Maar blijven we stilstaan. Een constante gedurende deze periode is nog steeds het ontbreken van verlichting.

De bestuurder: “Er is toch meer aan de hand. We gaan toch lopen....”. En jawel, vijf minuten erna, om circa 09:25h, vijf kwartier nadat we stil kwamen te staan, zie ik weer daglicht. Nog een klein kwartier later zit ik op mijn werkplek met een kop koffie.

Toch maar eens vragen hoe ik snel een interne parkeerplek kan krijgen.